Enduro in Bouillon: Godfried gaf niet thuis, dan maar biken

Als het zomert diep in de Ardennen, is het tijd om de duivels te ontbinden.

Voor mij betekent dat: terug naar Bouillon. De plek waar ik in 2024 Belgisch kampioene enduro werd bij de masters. Een plek die blijft aantrekken. Niet alleen om de trails, maar ook om de sfeer. Ongerepte natuur, de Semois die zich door de vallei slingert, eindeloze bossen waar je kan wandelen, fietsen of gewoon even niks doen. Oh ja… kajakken kan ook. Maar wij komen hier toch vooral om te rijden.

Zaterdag: 46 km, 1261 hoogtemeters en een stevige portie fun

Eind april trakteerde ons op ideaal bikeweer: frisse nachten, maar overdag vlot 24 graden. Warm genoeg om in short sleeves te rijden, maar nog perfect doenbaar met fullface en protectie.

We kozen beide dagen voor een mix van de vaste enduro-route en enkele trails uit de wedstrijd. Dat deden we dit keer met de analoge endurobike. Tip: conditie niet top of zware trainingsweek achter de rug? Kies dan voor de e-bike. De klimmetjes hier zijn niet van de poes.

Starten deden we meteen offroad langs de Semois. Zon op het water, bijna feeëriek. Maar lang duurt dat dromerige gevoel niet, want al snel begint het klimmen richting Corbihan. Volledig door het bos, enkel het laatste stukje loopt over het asfalt. De eerste trail? Meteen serieus. Rotsen, wortels, technisch, en hup - terug naar beneden richting de rivier.

Vanuit Poupehan klimmen we opnieuw omhoog naar de Dalle à Tof. Bekend om z’n steile rockslab. Wandelaars kijken met grote ogen toe terwijl wij naar beneden droppen. Altijd leuk.

Even later volgt nog een pittig dropje, deze keer gelukkig kurkdroog.

Pic du Diable

Klimmen, vloeken en… “shortcuts”

Dan volgt een klim die duidelijk voor e-bikes gemaakt lijkt. “Kleine shortcut,” zegt Peter. Euh… nee. Dat is gewoon een muur. Dus: afstappen en duwen. Geef mij maar de omweg. Nog altijd pittig, maar tenminste rijdbaar.

Boven wacht La Vosgienne in Ucimont: een zwarte trail van 1200 meter met 140 meter afdaling. Mooie mix van flow en technische stukken. Echt zo’n trail waar je ritme in vindt.

Na die adrenaline klimmen we terug richting Rochehaut voor de views en de flow. Bidons vullen, Calippo erin, en als je de tijd hebt: zeker even naar het uitkijkpunt. Echt de moeite. Daarna duiken we La Noueuse in. Snel, flowy, met een kleine gapjump om erin te komen. Heerlijk.

We eindigen opnieuw in Poupehan, steken de Semois over en beginnen aan… jawel, nog een klim. Lang, steil, en op het einde echt op karakter. Boven starten we Love Parade. Geen officiële trail, maar wel een pareltje. Technisch begin met een rotsdrop, daarna een fysieke afdaling met korte klimmetjes en een steile, bochtige finale tot aan het water.

Ice cream to the rescue

We klimmen weer naar de Pic du Diable. Even stoppen voor het adembenemende uitzicht. Dan dalen we af naar La Passerelle, de hangbrug over de Semois.

Eerlijk? Mijn tank is leeg. Maar Peter wil nog één trail: de BBQ. Met lichte tegenzin klim ik mee richting de uitkijktoren… en daar staat plots weer dat ijskarretje. Twee bolletjes later ben ik weer helemaal mee. De BBQ is een snelle, flowy afdaling en een perfecte afsluiter. Met een brede glimlach rollen we Bouillon binnen, langs de abdij Notre-Dame de Clairefontaine.

Een laatste klim brengt ons naar ons hotel: La Ferronnière. Heerlijke douche en bubbels met zicht op het fort van Bouillon, meer moet dat niet zijn. Na het eten? Licht uit. Want zondag wacht nog meer.

Waanzinnig uitzicht op het kasteel van Bouillon

Zondag: zware benen, maar toch weer 40 km en 1200 hoogtemeters

Na een stevig ontbijt (waar echt niks ontbrak) trekken we opnieuw het bos in. We starten meteen pittig: grind, losse stenen en klimmen richting de uitkijktoren. Daarna knallen we opnieuw de BBQ naar beneden.

Deze keer laten we de Passerelle links liggen en trekken richting La Sensuelle. Een rode trail die rustig begint, maar vergis je niet, venijnig steil eindigt. Dat ondervond ook een Nederlands koppel op de hardtail, zonder bescherming. We hadden hen nochtans gewaarschuwd. Ondanks de pittige klim, reden wij de trail twee keer, gewoon omdat het kan.

Terug richting Bouillon rijden we nog enkele trails van het trailcenter. La Nonnette start zwaar. Veel bijtrappen in het begin begint te wegen. Maar na dat eerste stukje is het lekker snel bergaf. Daarna volgt Les Nutons: speels, ondanks het beperkte onderhoud. 900 meter plezier en 150 hoogtemeters afdaling.

Euh: waar is mijn ijsje?

En ja hoor… opnieuw klimmen. Het plan? Net als gisteren een ijsje eten boven aan de uitkijktoren. Realiteit: GEEN ijsboer vandaag. Dus zonder ijs en met lege bidon starten we la DH. Snelle downhill, maar eerlijk, de trail kan wel wat onderhoud gebruiken.

Dan maar het centrum in voor een ijsje en drankje. Iets met prioriteiten. Voor de laatste keer klimmen we omhoog en kiezen opnieuw de BBQ als afsluiter. Mijn benen zijn op en de focus duidelijk iets minder en ja hoor dan eindig je als eens in de struiken. Niks erg, maar duidelijk signaal dat het genoeg is.

Nog een laatste klim richting hotel. Met maar één gedachte: frisse bubbels. Na 40 km en 1200 hoogtemeters smaken die extra goed.

Zin gekregen om deze routes zelf te ontdekken? Laat het gerust weten, dan bezorg ik je de GPX-files.